Op vrijdag 9 september mochten een aantal Simparolers naar het kantoor van EA Benelux om daar Nachtleven alvast te gaan spelen en om er dan ook een preview van te maken! Wouter (Hello2125, webmaster) en Madelon (JVtje, redacteur simparool) waren uiteindelijk de gelukkigen die er daadwerkelijk heen gingen.

Om 13.08 zaten we in de trein, die ons van Eindhoven naar Schiphol zou brengen. Iets na 3'en kwamen we dan aan bij het EA kantoor. We meldden ons bij de receptie en Anita werd gebeld. Er kwamen echter al twee andere EA medewerkers langsgelopen, die toch terug naar het kantoor gingen en zij wilden ons wel mee naar boven nemen. Scheelde Anita weer een keertje naar beneden en boven gaan ;-).

Anita werd erbij gehaald en zij leidde ons vervolgens naar het zaaltje waar we -op een groot scherm waar een beamer op gericht was- dan daadwerkelijk Nachtleven konden gaan spelen!

Het spel werd opgestart en voor we het wisten, bevonden wij ons midden in de Stadsbuurt. Als Sims, wel te verstaan! Dat is wat je noemt 'opgezogen worden door het spel'. Nou, dit was dus dé kans, om alles eens vanuit het perspectief van een Sim te bekijken en dat is dan ook precies wat we gedaan hebben!

We zijn nog niet goed en wel getransformeerd in Sims, of we lopen al tegen een oude bekende op: Loek (Hiki, SP Zone)! We besluiten om met z'n drieën een huisje te kopen in de Stadsbuurt (Droomzicht kennen we nu wel, daar is toch niets nieuws te beleven!) Na de koop blijft er echter niet veel geld meer over. Nou ja, wie heeft dat ook nodig? Het huis was toch al ingericht.. of ja, er was een keukentje en een eettafel met één stoel. Een luie (maar wel kapotte) stoel voor de tv en boven bevond zich nog een bed en een douche + wc. Niet echt bijzonder dus, maar ach, beter iets dan niets om mee te beginnen!

Belangrijker dan de inrichting van ons huisje was datgene wat zich ernaast bevond: onze eigen oprit met garage! Tsja, alleen .. zonder auto heb je natuurlijk zo weinig aan een garage hè? Maar een auto kost geld.. we keken dan ook maar eens lief naar boven, naar de Goden van EA. We keken kennelijk lief genoeg, want er stond spontaan zo'n §100.000 op onze rekening bijgeschreven! Dat was toch wel genoeg geld om een auto voor te kopen, dus we pakten er de grote Neckersimm Catalogus maar eens bij. We hoefden niet lang te zoeken: onze droomauto hadden we zo gevonden! Het werd de 'Gestrande Walvis' van Zwaargewicht, een mooie, blauwe MPV. Groot genoeg, om eens wat met de mensen van het Simparool kantoor te gaan doen!

Nu we toch door de catalogus aan het bladeren waren, gingen we maar meteen kijken wat er verder zoal nieuw was, ten opzichte van de catalogus van het vorige seizoen. Dat bleek nog een heleboel te zijn! Nieuwe kleren, dit seizoen zijn uitgaanskleren kennelijk helemaal hip. Nieuwe meubeltjes, banken die zich door de losse elementen eindeloos laten combineren! Lampen, in diverse hippe kleuren. Blokken die licht geven en stapelbaar zijn. Voor het eerst zijn er ook tapijten te koop in Droomzicht! Dit seizoen kan je zelfs een heuse jukebox, een fotohokje en een karaokemachine bestellen!

In die twee laatste artikelen hadden we best wel interesse, dus die hebben we maar meteen meebesteld. Neckersimm levert gelukkig erg snel, dus we konden in no-time gaan genieten van onze nieuwe aankopen! Madelon en Loek besloten om maar meteen het fotohokje in te duiken voor een maffe foto-sessie. Het resultaat belandde in Loek zijn inventaris. Hij besloot meteen om het daar weer uit te halen en aan de muur te hangen. Zo, is het huis ook meteen wat opgefleurd! Ook de karaokemachine bleek meteen een schot in de roos te zijn. Madelon rende er meteen heen, zodra ze uit het fotohokje was gekropen. Ze nam niet eens de tijd om de foto's te bewonderen! Maar na een liedje of twee, werd het toch wel wat saai, zo in d'r eentje. Dus besloot ze om aan Wouter te vragen of hij zin had om mee te doen. Na enige aarzeling, hij was bang niet zuiver genoeg te zingen, wist Madelon hem toch over te halen: “Joh, dat maakt toch niet uit? Alsof ik zo goed kan zingen! Het gaat gewoon om de lol!” En lol hadden we! Maar omdat ze toch allebei het idee hadden dat het misschien wel erg vals zou worden, wanneer we samen zouden gaan zingen, hielden we het maar bij playbacken. Wat de 'lol'factor trouwens wel verhoogde, omdat het er zo grappig uitzag!

Na een paar liedjes zo 'gezongen' te hebben, vonden we het echter wel weer welletjes geweest. Er was immers nog zoveel meer te doen! En de tijd was maar beperkt; er gaan nog altijd maar 24 uur in een dag... Tijd dus, om eens naar de stad te gaan en die onveilig te maken!

Eenmaal in de stad, kwamen we een leuk tentje tegen dat het 'Rooie Rakkers jaren '50 eetcafé' heette. Dat zou wat voor Jorrit geweest zijn! Helaas was hij er niet bij. We besloten om het toch te gaan bekijken, zodat we in elk geval Jorrit er over konden vertellen. Het was inderdaad een eetcafé in jaren '50 stijl. Heel veel rood, wit en zwart. Een pooltafel, wat tafeltjes-voor-twee, wat tafels met bankjes voor meer personen en een bar. En natuurlijk een jukebox! Wat zou immers een café in jaren '50 stijl zijn, zonder jukebox? Loek ontpopte zich als een ware Casanova. We waren nog geen 5 minuten binnen, of hij stond er al flink op los te flirten met enkele van de aanwezige dames! Na wat moppen en geklets, ontdekte hij de jukebox. Dit bracht meteen gevoelens van jeugdsentiment naar boven en hij kon dan ook de behoefte om er wat geld in te werpen niet weerstaan. Al snel danste hij er vrolijk op los, op de hem zo welbekende deuntjes uit zijn jeugd.

Wouter en Madelon besloten het wat rustiger aan te doen. Madelon keek eens op haar gemak overal rond, terwijl Wouter om een tafeltje vroeg en de menu-kaart eens wat beter ging bestuderen. Eigenlijk stond er niet zoveel op, waar hij op dat moment zin in had .. of had hij toch niet zoveel honger? In elk geval, besloot hij om hetzelfde te gaan doen als Madelon: gewoon eens wat rondkijken. Madelon bedacht zich hierop geen seconde en vroeg Wouter mee uit. Ze vond hem bij de karaokemachine toch wel errug leuk eigenlijk....

Na een tijdje kregen Wouter en Madelon wel genoeg van dat hele jaren '50 gebeuren. We wilden wel wat moderners horen (en zien...)! Het viel echter nog niet mee om Loek mee te krijgen. Hij vond dit zo'n geweldige tent! Uiteindelijk, na veel aandringen en smeken, ging Loek dan toch ook mee. De volgende lokatie om te bewonderen werd 'Het Brandpunt'. Wouter had gehoord, dat dit een hele hippe tent zou zijn en hij wilde dat graag met eigen ogen gaan aanschouwen. Hij bleek gelijk te hebben: Het Brandpunt had een grote dansvloer, met veel licht. Een DJ-tafel ontbrak ook niet en ook de bar was heel modern. Maar het allerhipste was toch wel de ElektroDans Bol.

Loek besloot al bij binnenkomst, dat hij die plaatjes vast wel beter aan elkaar kon draaien, dan die no-good van een DJ die nu bezig was. “Scheer je weg, DJ! Ik kan dit toch wel beter .. wat is dit überhaupt voor muziek die je draait, ís dit eigenlijk wel muziek???” Helaas zat Loek nog wat erg in de jeugdsentiment-fase en kwam hij niet verder dan zijn favoriete plaatjes uit de jaren '50 en '60. Niet de beste keuze in deze disco! De dansvloer was dan ook in een mum van tijd leeg en de overige bezoekers beklaagden zich aan de bar over deze idioot die zich 'DJ' noemde. Helaas kreeg ook het personeel Loek met geen mogelijkheid weg bij de draaitafels!

Ondertussen besloot Wouter om eens een gokje te wagen in de ElektroDans Bol. Hij was redelijk goed getraind, dus dat moest toch wel wat kunnen worden? Madelon keek toe om Wouter aan te moedigen. Maar stiekem hoopte ze natuurlijk, dat hij er gewoon uit zou vallen. Geen beter vermaak dan leedvermaak, immers! En ze kreeg wat ze wilde; het duurde weliswaar even, Wouter zijn conditie bleek inderdaad best goed te zijn, maar na een tijdje werd het toch onhoudbaar en viel hij zo op de grond!

Van al dat gedraai, had Wouter toch wel honger gekregen en hij ging dan ook aan de bar zitten om wat te eten te bestellen. Loek en Madelon vonden dat ook geen slecht plan, dus zij volgden Wouter naar de bar. Wouter bestelde iets, waarvan hij niet precies wist wat het was, maar het klonk wel interessant: filet mignon. Madelon, vlees-eter als ze is, ging voor de spare-ribs (onbeperkt!!) en Loek waagde een gokje door voor de Specialiteit van de Dag te kiezen. Het viel hem wat tegen: het was simpele Chili Con Carne. Ook lekker, maar hij had toch op iets 'beters' gehoopt.

Na het eten was het tijd om weer eens verder de stad te verkennen, het werd immers al laat en de we hadden gehoord, dat er een nieuwe bowlingbaan in de stad geopend was. Dat wilden we niet missen! Zo gezegd, zo gedaan en even later zaten we dan ook in de auto, op weg naar de 'Simbowl Ballenbaan'.

Het bleek nog niet zo heel druk te zijn, dus besloten we, om alle drie op een eigen baan in te gaan gooien. Maar al snel verzamelden we bij één baan, om ook echt tegen elkaar te gooien. De één was duidelijk beter dan de ander: Madelon gooide achter elkaar strikes, terwijl Wouter regelmatig een bal de goot in liet rollen en Loek moest regelmatig in twee pogingen de kegels om krijgen. Maar ach, wat maakt dat ook uit? Als het maar gezellig is, en dat was het zeker! Ook de Simbowl Ballenbaan is goedgekeurd! Na een paar uurtjes bowlen, was het toch echter wel welletjes geweest: we waren nu zo'n beetje de hele dag in de stad geweest en we werden toch wel moe. Tijd om naar huis te gaan dus!

Bij thuiskomst besloten Wouter en Madelon lekker nog wat voor de tv te gaan hangen, voordat het tijd was om naar bed te gaan. Loek had echter opgevangen dat er zoiets zou bestaan als vampieren! En daar wilde hij wel het fijne van weten. Dat hij op zijn zoektocht naar deze wezens ook de buurt meteen wat beter leerde kennen, was daarbij mooi meegenomen.

Toch wel vervelend, eigenlijk... zijn huid was nu een stuk lichter en kon van de één op het andere moment nauwelijks meer zonlicht verdragen. En dat terwijl Loek een enorm ochtendmens is en de nacht het liefst gebruikt om te slapen! Hij vroeg zich dan ook af, of hij nou zijn hele dag-nachtritme om moest gaan gooien, door dat ene moment van onoplettendheid, want dat was het in feite .. dat hij wilde zien of vampieren daadwerkelijk bestaan, dat is één, maar hij had nooit de behoefte gehad om dan ook zelf maar een vampier te worden! Hij vond zijn eigen oude ik eigenlijk wel prima...

Nou ja, zo in de kelder van dat enge huis zou hij in elk geval niet veel verder komen en heel veel behoefte om nou in die tweede doodskist te gaan liggen, had hij ook al niet. Er zat dus niets anders op, dan maar terug te gaan naar huis. Gelukkig was het inmiddels donker geworden, dus bang te zijn dat hij onlevend zou verbranden, hoefde hij niet te zijn. Bij het beklimmen van de trappen, ontdekte hij trouwens wel een interessant iets aan het zijn van een vampier: hij kon zichzelf transformeren in een vleermuis! Dat maakte het trappen lopen toch een aanzienlijk stuk gemakkelijker. En het waren ook nogal wat trappen in dat oude huis, dus dit kwam Loek wel erg goed uit. Maar hoe leuk en makkelijk hij het ook vond, dat hij zichzelf in een vleermuis kon veranderen, de nadelen waren hem toch net wat te groot. Eeuwig leven? Wat heb je eraan, als je nooit eens van de zon kan genieten? En hoe moet je ooit aan geld komen, wanneer je overdag niet kan werken en 's nachts eigenlijk ook niet, omdat je dan op zoek moet gaan naar 'eten'? Nee, dit leek Loek toch allemaal maar niets.

Gelukkig kwam hij -eenmaal buiten- niemand minder dan de waarzegster van Droomzicht tegen. Hij vroeg haar, of zij misschien iets wist om de vampier in hem te verdrijven. Immers, als zij het al niet zou weten, wie dan nog wel? Loek had geluk: ze wist inderdaad wel een middeltje tegen vampirisme. Het bleek een simpel drankje te zijn. Loek kocht het meteen en dronk het in twee slokken op. Het was geen verspild geld: luttele seconden later, voelde hij rare tintelingen in zijn lichaam en nog een paar seconden later, was zijn huid niet meer zo intens wit, had hij geen vampierentanden meer en moest hij toch echt zijn benen gebruiken om ergens te komen. Veranderen in een vleermuis, ging simpelweg niet meer.

Een hele ervaring rijker, ging eindelijk ook Loek naar huis toe. Hij vertelde Wouter en Madelon uitgebreid over zijn avontuur, maar we hadden toch moeite om dit verhaal te geloven. Inmiddels was het tijd geworden om naar bed te gaan. Wat nog best lastig was, met maar één bed in het huis. En we konden dan wel uit de Neckersimm Catalogus nog twee bedden bestellen, maar midden in de nacht wordt zelfs in Stadsbuurt niet bezorgd. Besloten werd, om Loek maar eerst wat nachtrust te gunnen, na al die belevenissen was hij uitgeput.

Loek had nog niet goed en wel zijn hoofd op het kussen gelegd, of wij werden uit het spel gezogen. Anita was inmiddels het zaaltje binnen gekomen en vond het toch erg ongezellig om alleen maar naar die poppetjes te kijken, terwijl ze eigenlijk verwacht had een gezellig praatje met ons te kunnen maken. Nou, we waren dus weer terug in de echte wereld, een ervaring rijker. We hebben nog wat met Anita gekletst en daarna was het alweer tijd om een uitgang te gaan zoeken (wat nog verdomd lastig was, omdat het gebouw officieel al gesloten was....) en daarna richting de trein te gaan. Anita en EA: bedankt voor deze pre-speelsessie!!!